Steeds meer jonge Nederlandse vrouwen reizen naar het buitenland voor ingrijpende buikoperaties die in Nederland bijna niet worden uitgevoerd. Artsen slaan alarm, maar de vrouwen zelf spreken van hun laatste hoop.
Het recente onderzoek van NOS Stories en Nieuwsuur schetst een zorgwekkend beeld: commerciële klinieken in Spanje, Duitsland en Slowakije bieden extreme chirurgische ingrepen aan voor aandoeningen die volgens Nederlandse artsen vaak niet bestaan of niet passen bij de klachten van de patiënt.
Klachten
Veel van de vrouwen hebben last van blijvende buikklachten, misselijkheid en vallen soms enorm snel af. Sommigen kunnen nauwelijks eten en zijn afhankelijk van een voedingssonde. In Nederland voelen zij zich vaak niet serieus genomen, omdat artsen geen duidelijke lichamelijke oorzaak vinden. Dit gevoel van onbegrip leidt hun naar buitenlandse artsen die wel een diagnose en behandeling aanbieden.
Sociale media speelt een grote rol
Via sociale media ontstaan online groepen waarin patiënten elkaar tips geven en buitenlandse artsen aanraden. De Spaanse chirurg die centraal staat in het onderzoek voert gevaarlijke operaties uit, zoals het verplaatsen van organen of het aanpassen van de darmroute. De kosten kunnen op lopen van 30.000 euro tot 100.000 euro en worden vaak via crowdfunding betaald.
De operatie wordt niet in Nederland uitgevoerd omdat het volgens de artsen te gevaarlijk is. Hoewel de Spaanse arts twee aanvragen per week krijgt voor de operatie. Maar hij kan ze niet allemaal uitvoeren omdat het veel tijd in beslag neemt. Nederlandse artsen twijfelen of de operatie wel helpt en zeggen dat een placebo-effect een rol speelt. Volgens hen is er na de operatie geen verbetering maar is de situatie is nog het zelfde.
Vertrouwen
De vrouwen vertrouwen Nederlandse artsen niet meer als ze niet serieus worden genomen. De vrouwen die deze operaties ondergaan, zoeken vooral een ding: een normaal leven zonder pijn. Daardoor gaan ze zelf opzoek naar alternatieven die risico voller kunnen zijn. Ook is het belangrijk dat artsen en patiënten met elkaar blijven praten en elkaar begrijpen. Zo kan er samen gezocht worden naar de beste en veiligste zorg.
