Een brandend wetboek, afgeplakte plaskrullen en aangepaste straatnaamborden: de Dolle Mina’s zijn terug van weggeweest. De feministische actiegroep Dolle Mina’s, die in de jaren zeventig bekend werd met ludieke en scherpe protesten, laat opnieuw van zich horen in Nederland.
In januari voerden de Dolle Mina’s meerdere acties in Amsterdam. Zo werd symbolisch een deel van het Wetboek van Strafrecht verbrand, als protest tegen het feit dat abortus daar nog steeds in staat, meldt Hart van Nederland. Ook werden straatnaamborden aangepast om meer vrouwelijke namen zichtbaar te maken en werden zogenoemde ‘plaskrullen’ afgezet, om aandacht te vragen voor ongelijkheid in openbare toiletten.
Daarnaast organiseerden zij eerder al protesten tegen femicide (moord op vrouwen), nachtdemonstraties voor veiligheid op straat en acties rondom het tekort aan vrouwenopvang. Met deze opvallende acties weten de Dolle Mina’s opnieuw media-aandacht te trekken, net als vroeger. Volgens Nieuwsuur vragen de Dolle Mina’s met hun acties onder andere aandacht voor femicide, straatveiligheid en ongelijkheid.
de Dolle Mina’s zijn terug!
Volgens verschillende betrokkenen is de terugkeer geen toeval. Veel vrouwen ervaren nog steeds ongelijkheid, bijvoorbeeld op het gebied van veiligheid, rechten en maatschappelijke positie. Volgens NPO Radio 1 laten de Dolle Mina’s opnieuw van zich horen omdat zij vinden dat vrouwenrechten nog steeds onder druk staan.
Een actieve deelnemer, Tina, merkt dat er veel frustratie leeft:
“Ik merk dat er veel vrouwen boos zijn op het systeem en op de man. Ik voel me geroepen om dit te doen voor de generaties na ons.”
De acties van de Dolle Mina’s zijn bedoeld om die frustratie zichtbaar te maken en maatschappelijke verandering te stimuleren.
‘Mooi, maar ook geen goed teken‘
Voor sommigen heeft de terugkeer ook een persoonlijke lading. Ilja (83) was vroeger zelf een Dolle Mina en kijkt met gemengde gevoelens naar de huidige beweging (dame rechts op de foto).
“Ik vind het heel mooi om te zien dat een oude groep met dezelfde naam en trots terugkomt,” vertelt ze. “Maar het is eigenlijk ook geen goed nieuws. Het betekent dat vrouwen eerst ontevreden waren, daarna leek het beter te gaan, en nu zijn ze opnieuw teleurgesteld.”
Volgens Ilja laat de terugkeer zien dat de strijd voor gelijkheid nog niet klaar is.
Verschil tussen toen en nu
Toch ziet Ilja ook duidelijke verschillen tussen de Dolle Mina’s van vroeger en het feminisme van nu.
Bron: privécollectie van de demonstrant rechts op de foto.
Mannen en vrouwen zijn anders, maar ze verdienen wel dezelfde kansen,” zegt ze. “Dat geldt voor beide kanten. Vroeger hadden mannen bijvoorbeeld minder rechten rondom kinderen na een scheiding.”
Waar de oorspronkelijke Dolle Mina’s vooral streden voor basisrechten zoals abortus en gelijke behandeling, ligt de focus tegenwoordig breder, met aandacht voor onderwerpen als veiligheid, sociale ongelijkheid en maatschappelijke structuren.
Protest met een boodschap
Wat de Dolle Mina’s van toen en nu met elkaar verbindt, is hun manier van actievoeren. Door opvallende en soms provocerende acties weten ze aandacht te trekken en mensen aan het denken te zetten.
Hun boodschap is duidelijk: hoewel er veel is bereikt, zijn er nog steeds problemen die opgelost moeten worden.
Wat zegt hun terugkeer
De terugkeer van de Dolle Mina’s is zowel inspirerend als confronterend. Aan de ene kant laat het zien dat een nieuwe generatie zich inzet voor gelijkheid. Aan de andere kant maakt het duidelijk dat die gelijkheid nog niet volledig is bereikt.
Of, zoals Ilja het samenvat: het is mooi dat ze er zijn — maar het feit dat ze nodig zijn, zegt genoeg.
Meer over de geschiedenis van de Dolle Mina’s lees je op MA Live
Bron: privécollectie van de demonstrant rechts op de foto.
Demonstratie van Dolle Mina in de jaren zeventig, met ludieke protestborden voor vrouwenrechten en anticonceptie .
